Międzynarodowy Dzień Bioróżnorodności 2026

 


Z okazji Międzynarodowego Dnia Bioróżnorodności chciałabym podzielić się pewną osobistą refleksją. O bioróżnorodności mówi się dziś coraz więcej — szczególnie w kontekście przestrzeni miejskiej. Coraz częściej zwraca się uwagę na to, że idealnie przystrzyżone, trawiaste skwery, na których rośnie niemal wyłącznie trawa i które są regularnie koszone, właściwie nie pozostawiają miejsca dla natury. Na szczęście pojawia się też nowy, bardzo potrzebny trend: kwietne łąki w miastach, ograniczanie koszenia zieleni, pozostawianie części terenów dzikimi albo koszenie ich jedynie dwa czy trzy razy w roku.

Uważam, że to niezwykle ważne — szczególnie dla całego ekosystemu i owadów zapylających, zwłaszcza pszczół, którym coraz trudniej przetrwać.

Sama jednak często zmagam się z pewnym dylematem związanym z bioróżnorodnością. Mieszkamy na wsi, w domu z dużą działką. Przez długi czas miejsce to było niezamieszkane, więc ogród i przydomowa zieleń całkowicie zdziczały. Nie mamy idealnego trawnika. Zamiast niego rosną „chwasty”, dzikie trawy, samosiejki i inwazyjne jeżyny, które prawie nie owocują, ale rozrastają się wszędzie.

Część działki pozostaje zupełnie dzika. Graniczymy z lasem, a ponieważ teren wciąż nie jest ogrodzony, często odwiedzają nas sarny, zające i jeże. Mamy też ogromne mrowisko — prawdopodobnie gmachówki drzewotocznej. Nasze dzieci przynajmniej raz w tygodniu przynoszą z ogrodu zaskrońca, regularnie widujemy jaszczurki, a wieczorami nad domem latają nietoperze.

I z jednej strony bardzo nas to cieszy. Lubimy nasze podwórko takim, jakie jest — żywe, nieprzewidywalne, pełne natury. Z drugiej jednak strony czasem odwiedzamy znajomych, którzy mają piękne ogrody: równiutkie trawniki miękkie jak dywan, zadbane rabaty, idealny porządek. W takich chwilach pojawia się zazdrość.

Zresztą nasza „dzikość” bywa też zwyczajnie kłopotliwa. Ptaki rozrzucają kompostownik, mrówki niszczą skrzynie z warzywami, a jeżyny wchodzą tam, gdzie nie powinny. Czasem naprawdę zastanawiamy się, czy nie byłoby nam łatwiej wyrównać cały teren, założyć piękny trawnik i stworzyć uporządkowany ogród. Byłoby estetycznie, schludnie, przyjemnie dla oka.

A potem dzieci przybiegają do domu z wypiekami na twarzy, bo właśnie zobaczyły jaszczurkę albo złapały pasikonika. I wtedy znowu przypominamy sobie, dlaczego tak bardzo lubimy nasz dziki ogród.

Poza tym, po semestrze zajęć z edukacji społeczno-przyrodniczej coraz lepiej rozumiem, jak ogromną wartość — również edukacyjną dla moich własnych dzieci — ma taki dziki ogród. To miejsce, w którym mogą obserwować naturę z bliska, uczyć się szacunku do przyrody i odkrywać świat w sposób, którego nie zastąpi nawet najpiękniejszy, idealnie przystrzyżony trawnik. I chyba właśnie dlatego coraz rzadziej mam ochotę cokolwiek tutaj zmieniać...

 

 

https://youtu.be/61qiQzUpA4E -  wideo, promujące Międzynarodowy Dzień Bioróżnorodności 2026, oraz strona www - https://www.cbd.int/biodiversity-day/2026

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Odpowiedzialność

Obraz
  Od bardzo dawna chciałam zostać nauczycielką w przedszkolu. Długo pozostawało to w sferze marzeń, w końcu w 2024 zdecydowałam się i postanowiłam spróbować dostać się na studia niestacjonarne na kierunku Pedagogika Przedszkolna i Wczesnoszkolna. Udało się, mimo że maturę pisałam daaawno temu i myślałam, że nie mam szans. Zaczęłam swoje wymarzone studia i… dopadły mnie wątpliwości. A im dalej w las, tym więcej ich jest. W trakcie wykładów i na ćwiczeniach, zastanawiałam się ( i dalej się zastanawiam) czy dam radę być nauczycielką, ponieważ czuję (ba, wiem to), że będzie na mnie ciążyła ogromna odpowiedzialność za moich przyszłych wychowanków. Czuje, że będą tą osobą, od której w dużej mierze będzie zależało na jakich ludzi wyrosną dzieci, które będę uczyć i wychowywać. Martwię się, że moje błędy jako nauczyciela, odbiją się na późniejszym życiu, karierze tych dzieci. Można by sobie pomyśleć że martwię się na wyrost, że przecież nie wszystko zależy od nauczyciela, jest jeszcze rod...
Czytaj więcej

Motylem jestem na na na...

Obraz
 Zdjęcie ze strony  https://polskieforumklimatyczne.pl/2021/03/05/wabiac-wiosne-modraszki/     Na ostatnich wykładach z Edukacji społeczno-przyrodniczej dużo czasu poświęciliśmy motylom. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że są to owady nie tylko piękne, ale również niezwykle fascynujące. Ich rola w przyrodzie, cykl życia — a szczególnie proces przemiany — sposób odżywiania, strategie przetrwania, a nawet fakt, że niektóre gatunki migrują na zimę, były dla mnie czymś zupełnie nowym i bardzo zaskakującym. Do tej pory zwracałam uwagę głównie na ich wygląd, natomiast teraz patrzę na motyle w zupełnie inny sposób — jako na ważne i aktywne elementy ekosystemu. W ramach naszych wykładów otrzymujemy różnorodne zadania, które możemy później wykorzystać w Dziennikach refleksji. Jednym z nich było napisanie podania o pracę z perspektywy wybranego gatunku motyla. Wybrałam Modraszka, ponieważ zainteresowała mnie jego wyjątkowa relacja z innymi organizmami oraz rola, jaką pełni w ...
Czytaj więcej

Między dietą a edukacją

Obraz
Podczas ostatnich ćwiczeń z Edukacji społeczno-przyrodniczej mieliśmy okazję uczestniczyć w wycieczce do centrum popularyzacji nauki i innowacji – Kortosfery w Olsztynie. To doświadczenie skłoniło mnie do wielu refleksji i z pewnością stanie się inspiracją do kilku wpisów. Jednym z obszarów, który szczególnie przykuł moją uwagę, była strefa poświęcona zdrowemu odżywianiu. Uważam, że jest to niezwykle ważny temat i cieszy mnie, że w takich miejscach pojawiają się ekspozycje edukujące w tym zakresie. Współcześnie jesteśmy nieustannie bombardowani treściami z mediów społecznościowych, w których różnego rodzaju dietetycy, trenerzy fitness czy pseudoeksperci prezentują często sprzeczne lub niezweryfikowane informacje. W tej sytuacji kluczowe staje się rzetelne edukowanie społeczeństwa – zarówno dzieci, młodzieży, jak i dorosłych – w zakresie zasad zdrowego żywienia. Niestety mam wrażenie, że polska szkoła nie poświęca temu zaga...
Czytaj więcej