Motylem jestem na na na...

 Zdjęcie ze strony 
https://polskieforumklimatyczne.pl/2021/03/05/wabiac-wiosne-modraszki/

 

 

Na ostatnich wykładach z Edukacji społeczno-przyrodniczej dużo czasu poświęciliśmy motylom. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że są to owady nie tylko piękne, ale również niezwykle fascynujące. Ich rola w przyrodzie, cykl życia — a szczególnie proces przemiany — sposób odżywiania, strategie przetrwania, a nawet fakt, że niektóre gatunki migrują na zimę, były dla mnie czymś zupełnie nowym i bardzo zaskakującym. Do tej pory zwracałam uwagę głównie na ich wygląd, natomiast teraz patrzę na motyle w zupełnie inny sposób — jako na ważne i aktywne elementy ekosystemu.

W ramach naszych wykładów otrzymujemy różnorodne zadania, które możemy później wykorzystać w Dziennikach refleksji. Jednym z nich było napisanie podania o pracę z perspektywy wybranego gatunku motyla. Wybrałam Modraszka, ponieważ zainteresowała mnie jego wyjątkowa relacja z innymi organizmami oraz rola, jaką pełni w przyrodzie. Podanie o pracę pomógł mi stworzyć ChatGPT, co pozwoliło mi lepiej uporządkować zdobytą wiedzę i spojrzeć na temat w kreatywny, angażujący sposób - w sam raz do wykorzystania na zajęciach z dziećmi.


**Podanie o pracę**

Szanowna Rado Ekosystemu Łąkowego,

Nazywam się Modraszek i jestem niewielkim, lecz niezwykle ważnym motylem zamieszkującym słoneczne łąki, polany oraz obrzeża lasów. Zwracam się z uprzejmą prośbą o przyjęcie mnie do pracy w naszym wspólnym ekosystemie na stanowisku zapylacza i strażnika bioróżnorodności.

Na co dzień odwiedzam liczne rośliny nektarodajne, z których pobieram pokarm, jednocześnie przenosząc pyłek między kwiatami. Najczęściej współpracuję z takimi roślinami jak koniczyna, macierzanka, tymianek, dziewięćsił, krwiściąg lekarski oraz różne gatunki dzwonków. Dzięki moim wizytom rośliny te mogą się rozmnażać, wydawać nasiona i utrzymywać bogactwo łąkowego świata.

Moimi mocnymi stronami są lekkość, cierpliwość oraz umiejętność budowania niezwykłych relacji międzygatunkowych. W okresie larwalnym prowadzę wyjątkową współpracę z mrówkami. Wydzielam słodką substancję, która stanowi dla nich pokarm, a w zamian mrówki chronią mnie przed drapieżnikami i często przenoszą do swojego mrowiska. Tam spędzam część rozwoju w bezpiecznych warunkach, korzystając z opieki kolonii. Ta współpraca uczy mnie funkcjonowania w zespole opartym na wzajemnych korzyściach i zaufaniu.

W zespole natury pełnię rolę łącznika między światem roślin i zwierząt. Zapylam kwiaty, wspieram obieg energii w przyrodzie oraz pomagam utrzymać równowagę biologiczną ekosystemu. Moja obecność świadczy o zdrowiu środowiska, dlatego staram się dbać o nie każdego dnia.

Jestem gotów sumiennie wykonywać swoje obowiązki od pierwszych promieni słońca aż do zmierzchu, dbając o harmonię i piękno naszego wspólnego domu.

Z motylim szacunkiem,
**Modraszek**

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Odpowiedzialność

Obraz
  Od bardzo dawna chciałam zostać nauczycielką w przedszkolu. Długo pozostawało to w sferze marzeń, w końcu w 2024 zdecydowałam się i postanowiłam spróbować dostać się na studia niestacjonarne na kierunku Pedagogika Przedszkolna i Wczesnoszkolna. Udało się, mimo że maturę pisałam daaawno temu i myślałam, że nie mam szans. Zaczęłam swoje wymarzone studia i… dopadły mnie wątpliwości. A im dalej w las, tym więcej ich jest. W trakcie wykładów i na ćwiczeniach, zastanawiałam się ( i dalej się zastanawiam) czy dam radę być nauczycielką, ponieważ czuję (ba, wiem to), że będzie na mnie ciążyła ogromna odpowiedzialność za moich przyszłych wychowanków. Czuje, że będą tą osobą, od której w dużej mierze będzie zależało na jakich ludzi wyrosną dzieci, które będę uczyć i wychowywać. Martwię się, że moje błędy jako nauczyciela, odbiją się na późniejszym życiu, karierze tych dzieci. Można by sobie pomyśleć że martwię się na wyrost, że przecież nie wszystko zależy od nauczyciela, jest jeszcze rod...
Czytaj więcej

Spacer

Obraz
Kolejny wpis do Dziennika Refleksji.  Na co dzień nie mam wielu okazji, żeby chodzić pieszo. Do pracy muszę dojeżdżać autem (czasem udaje się rowerem), do miasta jest podobnie. Niestety wieś, w której mieszkam, jest słabo skomunikowana z pobliskim miastem – autobus kursuje rzadko i w takich godzinach, że zazwyczaj nie pasuje ani do pracy, ani do załatwiania codziennych spraw. W praktyce oznacza to, że pozostaje samochód. Ostatnio jednak trafiła się okazja, żeby po pracy wrócić autobusem. Od przystanku mam do domu jeszcze około kilometra – żużlową, ślepą drogą prowadzącą wyłącznie na kolonię – więc czekał mnie spacer. I właśnie ten spacer dał mi dużo do myślenia. Dlaczego? Ponieważ okazało się, że praktycznie wzdłuż całej drogi, na polu, które ciągnie się najpierw po jednej, a potem po drugiej stronie, leży pełno śmieci.  Butelki po piwie i wódce, puszki po napojach energetycznych, papierki po słodyczach i chipsach, mnóstwo niedopałków i innych odpadów. Z samochodu nie widać te...
Czytaj więcej