Dziennik refleksji

 

Moją dzisiejszą refleksję sponsoruje moje gapiostwo, niewiedza, ignorancja? Okazało się, że mojego bloga zaczęłam pisać od środka... Więc może zacznę od początku.

Nazywam się Natalie, jestem studentką II roku studiów niestacjonarnych na kierunku Pedagogika Przedszkolna i Wczesnoszkolna na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim.

Tego bloga zaczęłam prowadzić jako zaliczenie na przedmiot Edukacja Społeczno-Przyrodnicza, ma być to mój dziennik refleksji. Muszę przyznać, że jest to jedno z najtrudniejszych dla mnie zaliczeń jak do tej pory. Zdecydowanie łatwiej byłoby mi podejść do starego, dobrego egzaminu. Może to nie świadczyć o mnie jako o przyszłej nauczycielce zbyt dobrze, ale chyba niestety jestem mało kreatywna, a refleksje raczej nachodzą mnie podczas albo po dyskusjach, rozmowach. Niestety moje życie toczy się w takim tempie (trójka dzieci, praca, dom), że nieczęsto mam czas i okazję, żeby zatrzymać się na dłużej przy czymś (np. roślinie, zwierzaku, odgłosach ptaków, kałuży) i o tym porozmyślać.

Myślę, że może to też być kwestia systemu szkolnictwa, w jakim – chcąc nie chcąc – spędziłam dużą część swojego życia. Wolę dokładne, precyzyjne instrukcje, polecenia, wolę wkuwanie na blachę niż odrobinę wolności i kreatywności. Ale w końcu tego uczyła mnie szkoła przez te wszystkie lata – czytaj dokładnie polecenia, rób dokładnie to, co jest w nich opisane, ani się waż zrobić coś inaczej. Do tego pisz „pod klucz”, bo jest tylko jedna, jedyna właściwa odpowiedź.

No i jestem – mało kreatywna, uwielbiająca dokładne instrukcje, dokładnie opisane zagadnienia do kolokwium lub egzaminu. A tu nagle dziennik refleksji (cokolwiek to oznacza, a pewnie dla każdego coś innego) i jestem w kropce, nie wiem, co mam pisać, nie wiem, jak się do tego zabrać. A że trzeba się było zabrać, to się zabrałam... od środka.

Więc teraz koryguję ten błąd (spojrzawszy wcześniej na inne dzienniki) i wstawiam post, który – jak myślę – powinien pojawić się jako pierwszy.